خود را شبي در آئينه ديدم دلم گرفت            از فکر اينکه قد نکشيدم دلم گرفت

از فکر اينکه بال و پري داشتم                     ولي بالاتر از خودم نپريدم دلم گرفت

از اينکه با تمام پس انداز عمر خود                 حتي ستاره اي نخريدم دلم گرفت

کم کم به سطح آئينه ام برف مي نشست         دستي بر آن سپيد کشيدم دلم گرفت

دنبال کودکي که در آن سوي برف بود           رفتم ولي به آن نرسيدم دلم گرفت

نقاشي ام تمام شد و زنگ خانه خورد              من هيچ خانه اي نکشيدم دلم گرفت

شاعر کنار جو گذر عمر ديد و من                 خود را شبي در آئينه ديدم دلم گرفت

ز باغ سرخ لبم, گلي نچيد و برفت                       در آن سياهي شب, مرا نديد و برفت

به اشک نيمه شبم, نظر نکرد و گذشت                چو آه بي ثمري, ز من بريد و برفت

کنار سفره دل دمي نبود و نماند                      غبار حادثه را به جان خريد و برفت

به شهر بي خبران, هر عشق و خنده خطاست             مرا به راه خطا, شبي کشيد و برفت

چو آمد او به برم, بهار بور بهار                   کنون به باغ دلم, خزان رسيد و برفت

به جزء بي خبري چه بود گناه من                  که او چو قطره اشک, ز دل چکيد و برفت

من آن پرنده غم, درون اين قفسم                   که يار و هم نفسم, شبي پريد و برفت