اي کاش بودي و مي ديدي که چشمانم چطور در

انتظار توست ، اشکها

در بدرقه راهت همچو آبي که بدرقه کننده مسافر است . تو را بدرقه

مي کرد ودر انتظار بازگشت توست اي کاش بودي و التماس دستانم را

مي ديدي که بسوي تو دراز شده و با فريادي بي

صدا تو را به سوي

خود مي خواهد ، اما اين بازي مرا در حسرت

ديدارت جاي گذاشت و

رفت ، آري اين منم که از دوري تو ديگر تاب و

توان حرف زدن

ندارم ، برگرد که ديگر در من جاني نمانده که نثار تو کنم

برگرد

دوست دارم ببينمت ؛

حس ميكنم حرفهاي زيادي داريم براي گفتن ، كه بايد چشم در چشم هم دوزيم ،

بي گفتگويي ، آنها را با هم زمزمه كنيم ؛

ميدانم كه باز چشمانم پر اشك خواهد شد ، و....

اما ،

كي ديدار حاصل ميشود ،

اي تنهاترين عزيز !

نويسنده: اندي روني ؛ مردي که با کلمات اندک حرفهاي بسياري مي زند

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست . . .

تنهايي را دوست دارم زيرا تجربه كردم . . .

تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند نيز تنهاست . . .

تنهايي را دوست دارم زيرا . . .

نابينا به ماه گفت : دوستت دارم .

 ماه گفت : چه طوري ؟ تو که نمي بيني .

نابينا گفت : چون نمي بينمت دوستت دارم .

ماه گفت : چرا ؟

نابينا گفت : اگر مي ديدمت عاشق زيباييت مي شدم

 ولي حالا که نمي بينمت عاشق خودت هستم

امروز باز دل من گرفته خيلی بده تنها باشی بخوای دردو دل کنی ولی اونی که بايد بدونه درد دلت رو هيچ وقت ندونه و نخونه اينکه تصميم بگيری حتی بهش فکر نکنی اينکه به خودت قول بدی ديگه يادش نمی افتی و بعد......حتی پيش خودت هم سرافکنده بشی هميشه سعی کردم نپرسم خدايا چرا چون به قول مامانم هميشه خدا يه حکمتی داره ولی اين بار می پرسم چون يه بار يه جا خوندم خدا گاهی منتظره تا صداش کنيم تا بگيم که ديگه نمی تونيم تا بگيم تو رو خدا بسه ديگه تا کمکمون کنه خوب منم حالا می گم ميگم خدا جونم آخه چرا نشونش دادی بهم خوب ديدم برام مهم نبود چرا مهمش کردی اخه خدا جونم خسته شدم ديگه حتی   نمی تونم کارهاشو معنی کنم حتی نمی دونم منم واسش مهمم يا نه اينو ميدونم اگه دوستم داشت راضی      نمی شد عذاب بکشم شايد هم نمی دونه دارم عذاب می کشم شايد وقتی ميبينه هنوز شادم يا بهتر بگم ماسک شادی زدم رو صورتم ميگه دروغ ميگه!!
نمی دونم چطور ميتونه تحمل کنه ميدونم که ديوونم اگه ديوونه نبودم فکر نميکردم شايد دارم چرت و پرت ميگم بازم نميدونم از همه فرار می کنم دوباره شدم همونی که از عشق چيزی نميفهميد ميدونين خسته شدن يعنی چی يعنی اينکه انقدر منتظر بشی که ديگه معنی انتظار هم يادت بره اين که ديگه نا نداشته باشی حتی بهش فکر کنی اينکه هر دری بزنی آخرش ببينی همون جای اولی اشتباه نکنين اگه بهم ميگفت دوستت ندارم پاکش ميکردم هر چقدر هم که سخت باشه ولی عذابم ميده بهم ميگه دوستت دارم نيستی دلم واست تنگ ميشه ولی خودش کم پيدا ميشه ميگم فقط ازت توجه ميخوام ميگه چشم ولی انگار بخوای يکی رو مسخره کنی باز غيب ميشه به خدا نمی فهمم
اين تيکه رو واسه اون مينويسم با اينکه ميدونم نمی خونه چون اصلا نميدونه من وبلاگ دارم
يادته ماه من بودی منم ستاره تو
يادته قرار بود تا ماه به ستاره شب بخير نگفته ستاره نخوابه !!
يادته عزيز دلت بودم يادته يکی يدونت بودم؟
يادته ميگفتی بی تو دلم ميگيره
يادته گفتی تنهات نذارم آهت ميگيره!!
ببين کی بود که تنها گذاشت اون يکی رو
ببين مثل ماه شدی که فقط يه شب تو ماه کامله
ديدی ستاره شدم هر شب بودم تو آسمونت
گفتم بهت خسته شدم ديگه ميخوام ماه باشم
گفتی بيا بالا جای من مال تو
باشه من ماه شدم ولی تو ديگه ماه هم نبودی
يادته آهنگ ايمان مال من بود تو ميخونديش واسم
ميگفتی ميميرم برات نخواستم بميری تو زنده ات اين بود اگه بميری چی ميشی
ميگفتی من ميشکنم دلت رو چی شد دل کی شکست؟
نکنه دست پيش و گرفتی تا پس نيفتی يه وقت !!
خسته شدم از همه چی از همه کس از اين روزگار لعنتی
نميدونم چرا !؟
ياد اون گذشته ها که می افتم دلم تير ميکشه ميدونم اينم ميگذره آنقدر دوستت داشتم که خيال ميکردم نباشی آخر دنياست ولی نيستی و همه چی سر جاشه باز من همون ام باز به موقع صبح ميشه بهم     نميزنی شب بخير نازم! شب بخير ستاره کوچولوی من! شب بخير عزيز دلم!!! حتی نميگی آهای شب بخير ! ديگه نمیپرسی بدون شب بخير خوابيدی؟ ولی من بازم خوابم ميبره فقط گاهی ميپرسم
از خودم اونی که ميگفت هميشه به يادمه اونی که حتی الان که پيداش نميشه حالم هم نميپرسه!!!چرا گلايه ميکنه که بی وفا شدی ديگه حال منم نمی پرسی !اون که ميدونه دوستش دارم چرا عذابم ميده چطوری بدون شب بخير من ميخوابه همونی که نصفه شب بهم     ميزد فقط خواستم بدونی به يادت بودم .اصلا دوستم نداره؟ خوب چرا واسه هميشه نميره چرا تا ميام فراموشش کنم باز دوباره پيداش ميشه؟؟؟؟؟؟؟؟

به امید روزی که همیشه امید در زندگی همه ما وجود داشته باشه...

زندگي رسم خويشاوندي است . زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ ؛ زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود . زندگي تجربه شب بر در تاريكي است ؛

زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد .

لمس تنهائي ماه ، فكر بوئيدن گل ، در كره اي ديگر .

زندگي مجذور آيينه است . زندگي گل به توان ابديت . زندگي هندسه ساده و يكسان نفسهاست