من اگر هيچ شوم

      چه کسي عاشق چشمان تو جان مي بازد؟

      چه کسي از صدف خالي تنهايي خويش

      به تو احساس طراوت

      شادي

      به تو تصوير حياتي پر از جنبش برگ

      پر از رقص گياه

      مي بخشد؟

      من که خالي ماندم

      تو سبويت پر باد!

      گاه مي انديشم

      من اگر هيچ شوم

      چه کسي تا دم صبح

      نام زيباي تورا

      با الها با خدا

      به همان رسم نوازشهامان

      گره اش خواهد زد؟

      کاش انديشه کني

      که من از بطن تمام لحظه هاي بي برگ

      زردواره ترين سرخ تورا گل کردم تا تو عاشق باشي

      ولي افسوس که شبهاي سياه

      بين ما بيشتر از نورخدا کاري بود!

      تو گذشتي و مرا فقط اين لحظه ترديد بجاست

      کاش برمي گشتي

      چه خيالش زيباست!

      گرماي حياتي تو بر اين پيکر سردم

      اين قسمت تلخيست که در تيرگي شب

      بايد پي چشمان سياه تو بگردم

      بعد از تو و روئيدن تو در شب ديدار

      از عشق نوشتم و تو را تجربه کردم

      اين که تو نباشي و نبيني به چه روزم

      اين درد کمي نيست و من مملو دردم

      با اينکه تنم يخ زده در حسرت رويش

      تو سبز ترين خاطره اي در شب زردم